EMOnesa

 eto na naman ako. bagong taon, tamang emo na naman ako. dami kong naiisip, dami kong mga plano na gusto kong matuloy. kung nakakapagsalita lang yung utak ko, super reklamo na siya sa dami ng tumatakbo sa isip ko. gusto kong may makausap. pero nahihiya ako sa mga kaibigan ko. bagong taon na bagong taon, pasanin nila ko. ayokong maging pabigat sa kahit na kanino.salamat na lang at may blog.

 hindi ko alam kung pano ko to uumpisahan. baka maging nobela to. pero gora lang, pagod na ko eh. baka sakaling maka tulong pag nalabas ko sa iyo dear bloggy.

 ilang buwan ko ng hindi pinapansin yung kapatid ko pati na rin asawa niya. dahil sa nasirang camera ko. oo, dahil lang sa camera nasira yung samahan namin. mababaw diba. alam ko, pero hindi ko lang talaga matanggap na wala na yung camera na matagal kong pinangarap tapos hindi na siya mapapalitan. hindi ko alam kung kelan ko siya mapaplitan. oo, ako rin magpapalit dun sa camera na ni hindi ko man lang nagamit ng matagal. ang dami ng mga happenings na sana mas naging memorable kung na kodakan ko sila. dumaan yung pasko at bagong taon na pinagtiyagaan namen yung camera sa selpown ng pinsan ko. at hindi ko nakikita yung effort na gusto talaga nilang mapalitan yung camera ko. hanggang ngayon talaga hindi ako maka move on sa camera ko. nalulungkot pa din ako pag naaalala ko yung pagkasira niya ng walang kalaban laban. eto pa, hindi talaga yung kapatid ko o yung asawa niya yung nakasira, kundi yung tita ng asawa ng kapatid ko. peste talaga! nalaman ko na ang sabi lang eh, hindi naman daw sinasadya. bullshit! hindi ko naman hiningi lang yon o napulot o kinuha sa tindahan. di bale sana kung 500 pesos lang yon baka binilan ko pa sila. hindi ako nagyayabang. hindi kasi ganon kadali mag ipon ng pera para pambili non tapos masisira na lang ng ganon ganon. ako na yung nasiraan, ako pa rin yung ma pepeste para mapalitan yung camera ko.masama pa rin talaga ang loob ko hanggang ngayon. hindi nakatulong ang pagpapalit ng taon sa pakikitungo ko sa kanila. wala akong pakelam kung hindi pa rin kami nag uusap. yung pamangkin ko lang yung pinapansin ko. na ngayon parang malayo na yung loob sa ken. kasi nga minsan ko na lang siya makita. at hindi na ko nagpupunta sa bahay nila simula nung nalaman ko na nasira yung camera ko.

 balak ko sanang makabili ngayon ng bagong camera. kaya lang nagdadalawang isip ako. sa dami ng binabayaran ko, parang hindi na kakayanin. naisip kong magpaka selfish at unahin naman ang sarili ko ngayon. naisip kong mag ipon para sa aking make over galore at kung ano ano pa. pero nagdadalawang isip ako. dahil pag inuna ko yung sarili ko,pano na yung pamangkin ko. pano na yung education showcase niya at kung anu ano pa. naisip ko rin na baka isipin ng nanay niya na gumaganti lang ako sa kanila kaya pati pamangkin ko dinadamay ko na. ang kumplikado pag inuna ko yung sarili ko. pero pano naman ako. wala na nga kong lablayp tapos ganito pa.

 kailangan ko rin alagaan yung sarili ko.  hindi ko na gusto yung nakikita ko sa salamin pag nakikita ko yung sarili ko. naguguluhan na ko. hindi ko na alam talaga gagawin ko.ayaw kong magpaka selfish. ayoko rin naman na magising na lang isang araw na ayoko ng makita yung sarili ko ever.

 mahal ko yung pamangkin ko. mahal ko rin yung sarili ko. siguro kailangan ko lang talaga magtipid ng sobra sobra. anong pecha na, ilang taon na lang wala na yung edad ko sa kalendaryo. pakiramdam ko wala pa ring pagbabago sa buhay ko. ilang taon na lang deadline ko na.

  hindi ko alam kung paano ko magsisimula. pero kailangan may gawin talaga ko. or else, ganito na lang lage drama ko. na miss ko na rin pamangkin ko tsaka kapatid ko. magiging ok din kami. hindi pa lang siguro ngayon.