para kay side

   for sure kapag nabasa ito ni mama, magseselos siya…:) nakaka dalawang entry na ko para sa iyo, samantalang sa kanya kahit isa wala pa rin (halata bang mas favorite kita kesa kay mama, hehe keri lang diba, kasi favorite naman nia si elda eh. jealous much?! hehe). maiintindihan naman niya ko, kasi hindi ka naman na namen kasama eh.:( at hindi naman niya alam to eh, tsaka ko na lang ipapa alam sa kanya kapag may entry na ko para sa kanya.:)

  naniniwala ako na everything happens for a reason. may dahilan si Bro nung kinuha ka na niya sa amin. lalong hindi co incident lang na nakilala mo si inang lahi. i can’t say much about you. lahat ng mga sinasabi ko, ung mga naalala ko lang tsaka yung mga naikwento ni inang lahi. you were never the ideal husband for mama. ang sabe ni mama, na challenge daw siya sa attitude mo. totoo naman na ka challenge challenge ang attitude mo pa, aminin mo yan.:) ang daming kwento ni inang lahi tungkol sa yo. kung pano mo siya awayin kapag hindi niya napag bigyan yung gusto ko. at kung paano ka magpa sarap kasama ng iyong mga inuman buddies habang si inang lahi eh, super pagod sa kakalaba at pag aalaga sa amin ni elda. ang sweet mo talaga kay mama. ang pinaka gusto ko sa mga kwento niya, ay kung paano mo kame ipagtanggol lalo na pag lasing ka. at kung paano mo kame ihabilin kay ate lita kug sakaling mawala ka. hindi ka lang talaga siguro showy sa feelings mo. alam mo ba na marami sa mga pamangkin mo ang tuwang tuwa sa yo lalo na pag lasing ka, kasi ang gulo gulo mo raw at talagang maloko ka. sa yo ko siguro namana yung sense of humor. ganon din kasi yung sinasabi ni ate lita sa yo eh. sabi rin ni mama, kapag nakainom kapag dating mo sa bahay kami kagad ni elda hinahanap mo.  malayong malayo kapag hindi ka nakainom. nasa loob ka lang ng bahay, nagbabasa ng people’s tonight o tempo sa umaga habang  naninigarilyo. habang si inang lahi ay bongga ang pagka busy sa pag tapos sa paglalaba, pag luluto at pag lilinis ng bahay. ayaw mo ng maingay, kaya kami ni elda tahimik lang maglaro. hindi kame makalabas, dahil ayaw mo ng nangangapit bahay kame. naalala ko pa nung tinapon mo yung tsinelas ko sa bubong dahil ayaw kong umuwi. simula non, hindi na kame lumalabas ni elda ng bahay kapag hindi ka nakainom. lalabas lang kame pag wala ka sa bahay o kaya pag busy ka sa inuman session mo. sa gabi naman, manonood ka ng balita sa tv at hindi na pwedeng lumabas kapag gabi na. or else, sa labas na kame matutulog. ayaw mo rin ng madamot. naalala ko nung nagalit ka sa kin kasi ayaw kong bigyan si elda nung kinakaen ko. nagsumbong siya sa yo pero nag damo pa rin ako. dahil don, binili mo siya sa jollibee at sinigurado mo na hindi niya ko bibigyan kahit na anong mangyari. yun na yung pinaka matagal na hindi mo ko kinakausap o kinikibo. at talagang pinararamdam mo sa akin na parang si elda lang yng anak mo. andun yung si elda lang yung binibigyan mo ng pagakain tsaka pasalubong. kaya ako walang magawa kundi umiiyak lang at nagsusumbong kay mama. si mama, walang magawa. batas ka eh. siguro mga 6 years old yata ako non. hanggang sa hindi mo ko natiis (hehehe) at pinansin mo na rin ako tsaka pinangaralan ng bongga sa ginawa ko.alam ko hindi mo talaga ko matitiis dahil ako ang peyborit daughter mo diba.:)

 happy father’s day pa! hindi ko maalala kung nababati kita nung kasama ka pa namin tuwing father’s day. sa tuwing makakakita ako ng adverisement sa tv na mga father and daughter thingy dahil malapit na nga ang father’s day, hindi ko maiwasan maging emotional. isa yan sa mga weakness ko. naluluha talaga ako ng bongga. kahit sa mga pinapanood ko na pelikula at mga teleserye hindi ko talaga naiiwasan ang malungkot at ma miss ka. nung nasa 4th year hayskul ako tinanong ako nung klasmeyt ko:

klasmeyt: chrissanell, lagi kang masaya. tawa ka ng tawa (lukaret much?! heheh). ano ba yung bagay na nakaka pag palungkot sa yo?

ako: nag inarte muna at nag isip kunware. nawala yung bonggang ngiti ko. sabay sagot ng “kapag may nakikita akong mag ama na masayang magkasama”.

 hindi ko na maalala yung sumunod na nangyare. kumuha yata si klasmeyt ng blade sa sobrang ka emohan ko.:)

 lumaki man ako na hindi ka kasama pa,napalaki pa rin  naman kami ni mama ng maayos. naging tatay at nanay na siya simula nung nawala ka. hind ka nagkamali nung nakilala mo si inang lahi. salamat sa lahat. sayang nga lang hindi mo nasubaybayan yung paglaki namen. hindi mo na rn nakita yung apo mo kay elda at yung magiging baby ko mga 3 years from now.:)

 happy father’s day papa! inum tayo, sagot ko…:)

 i love you papa.

                                                                                                                                                                                   your favorite daughter,

                                                                                                                                                                                                      kuting

EMOnesa

 eto na naman ako. bagong taon, tamang emo na naman ako. dami kong naiisip, dami kong mga plano na gusto kong matuloy. kung nakakapagsalita lang yung utak ko, super reklamo na siya sa dami ng tumatakbo sa isip ko. gusto kong may makausap. pero nahihiya ako sa mga kaibigan ko. bagong taon na bagong taon, pasanin nila ko. ayokong maging pabigat sa kahit na kanino.salamat na lang at may blog.

 hindi ko alam kung pano ko to uumpisahan. baka maging nobela to. pero gora lang, pagod na ko eh. baka sakaling maka tulong pag nalabas ko sa iyo dear bloggy.

 ilang buwan ko ng hindi pinapansin yung kapatid ko pati na rin asawa niya. dahil sa nasirang camera ko. oo, dahil lang sa camera nasira yung samahan namin. mababaw diba. alam ko, pero hindi ko lang talaga matanggap na wala na yung camera na matagal kong pinangarap tapos hindi na siya mapapalitan. hindi ko alam kung kelan ko siya mapaplitan. oo, ako rin magpapalit dun sa camera na ni hindi ko man lang nagamit ng matagal. ang dami ng mga happenings na sana mas naging memorable kung na kodakan ko sila. dumaan yung pasko at bagong taon na pinagtiyagaan namen yung camera sa selpown ng pinsan ko. at hindi ko nakikita yung effort na gusto talaga nilang mapalitan yung camera ko. hanggang ngayon talaga hindi ako maka move on sa camera ko. nalulungkot pa din ako pag naaalala ko yung pagkasira niya ng walang kalaban laban. eto pa, hindi talaga yung kapatid ko o yung asawa niya yung nakasira, kundi yung tita ng asawa ng kapatid ko. peste talaga! nalaman ko na ang sabi lang eh, hindi naman daw sinasadya. bullshit! hindi ko naman hiningi lang yon o napulot o kinuha sa tindahan. di bale sana kung 500 pesos lang yon baka binilan ko pa sila. hindi ako nagyayabang. hindi kasi ganon kadali mag ipon ng pera para pambili non tapos masisira na lang ng ganon ganon. ako na yung nasiraan, ako pa rin yung ma pepeste para mapalitan yung camera ko.masama pa rin talaga ang loob ko hanggang ngayon. hindi nakatulong ang pagpapalit ng taon sa pakikitungo ko sa kanila. wala akong pakelam kung hindi pa rin kami nag uusap. yung pamangkin ko lang yung pinapansin ko. na ngayon parang malayo na yung loob sa ken. kasi nga minsan ko na lang siya makita. at hindi na ko nagpupunta sa bahay nila simula nung nalaman ko na nasira yung camera ko.

 balak ko sanang makabili ngayon ng bagong camera. kaya lang nagdadalawang isip ako. sa dami ng binabayaran ko, parang hindi na kakayanin. naisip kong magpaka selfish at unahin naman ang sarili ko ngayon. naisip kong mag ipon para sa aking make over galore at kung ano ano pa. pero nagdadalawang isip ako. dahil pag inuna ko yung sarili ko,pano na yung pamangkin ko. pano na yung education showcase niya at kung anu ano pa. naisip ko rin na baka isipin ng nanay niya na gumaganti lang ako sa kanila kaya pati pamangkin ko dinadamay ko na. ang kumplikado pag inuna ko yung sarili ko. pero pano naman ako. wala na nga kong lablayp tapos ganito pa.

 kailangan ko rin alagaan yung sarili ko.  hindi ko na gusto yung nakikita ko sa salamin pag nakikita ko yung sarili ko. naguguluhan na ko. hindi ko na alam talaga gagawin ko.ayaw kong magpaka selfish. ayoko rin naman na magising na lang isang araw na ayoko ng makita yung sarili ko ever.

 mahal ko yung pamangkin ko. mahal ko rin yung sarili ko. siguro kailangan ko lang talaga magtipid ng sobra sobra. anong pecha na, ilang taon na lang wala na yung edad ko sa kalendaryo. pakiramdam ko wala pa ring pagbabago sa buhay ko. ilang taon na lang deadline ko na.

  hindi ko alam kung paano ko magsisimula. pero kailangan may gawin talaga ko. or else, ganito na lang lage drama ko. na miss ko na rin pamangkin ko tsaka kapatid ko. magiging ok din kami. hindi pa lang siguro ngayon.

happy birthday

                                                                                                     mother and child

 kung gaano ko kasigasig bumati sa mga kaibigan ko sa tuwing mag bi birthday sila eh, kung bakit ngaung araw eh, nakalimutan ko na birthday ng aking one and only sister.

 nag i internet ako ng bonggang bongga ng tawagin niya ako at yayaing kumaen. siyempre, dahil sa matakaw ako, tinanong ko kung anong fudang nila. ng sabihin niyang pansit daw, tinanong ko pa ng bongga kung anong meron (stupid talaga ko, samantalang the day before her birthday pinaalala ko pa sa mama ko na bday na niya). para kong sinampal sa hiya ng sabihin niya na birthday nga niya. of all people bakit nga naman yung birthday niya pa yung nakalimutan ko.

 xenxa na elda, wag mo sanang isipin na hindi ka importante sa ken. masyado lang pre occupied ang utak ko ngayon, at kung hindi mo pa pinaalala baka hindi ko na nga talaga naalala na birthday mo ngayon. 

 happy birthday da….. alam kong hindi tau vocal sa mga feelings naten. pero sana alam mo kung gaano kita kamahal. salamat sa pag intindi sa mga kamalditahan ko. salamat sa pagsunod sa lahat ng mga inuutos ko dahil tamad tong ate mo (at alam mo kung gano ko katamad di ba…Ü). sa lahat lahat ng ginagawa mo para sa amen ni mama. at maraming salamat sa hindi mo pagpapabaya sa mahal kong pamangkin. hindi man maganda ang maaga mong pagbukod sa men ni mama, hindi yun naging katapusan ng pagiging magkapatid naten. kung meron man akong pinagsisisihan, yun ay yung mga bagay na dapat nagawa ko pero hindi ko nagawa.i’m sorry sa lahat ng mga nagawa ko sa iyo simula ng mga bata tau, hehe.Ü i’m sorry din kung lage lang akong nagpapasaway at dumadagdag sa mga kalat ni yannah sa bahay niyo. i’m sorry rin kung hindi tayo kagaya ng ibang magkakapatid na super duper close. ganon pa man, nagkaroon tau ng ibang bonding simula ng pinanganak mo si yannah.

  promise next year hindi ko na makakalimutan yung bithday mo.Ü at may gift na rin ako non sayo. sorry talaga..

 haylabyaw da…Ü

PS: 

alam kong hindi mo alam na ginawa ko to at may blogsite ako dahil hindi ka naman nag iinternet…Ü, pero malalaman mo din to sa mga susunod na panahon…Ü at parang awa mo na, wag mo na rin susundan c yannah… aun lang…Ü