naniniwala ako na everything happens for a reason. may dahilan si Bro nung kinuha ka na niya sa amin. lalong hindi co incident lang na nakilala mo si inang lahi. i can't say much about you. lahat ng mga sinasabi ko, ung mga naalala ko lang tsaka yung mga naikwento ni inang lahi. you were never the ideal husband for mama. ang sabe ni mama, na challenge daw siya sa attitude mo. totoo naman na ka challenge challenge ang attitude mo pa, aminin mo yan.:) ang daming kwento ni inang lahi tungkol sa yo. kung pano mo siya awayin kapag hindi niya napag bigyan yung gusto ko. at kung paano ka magpa sarap kasama ng iyong mga inuman buddies habang si inang lahi eh, super pagod sa kakalaba at pag aalaga sa amin ni elda. ang sweet mo talaga kay mama. ang pinaka gusto ko sa mga kwento niya, ay kung paano mo kame ipagtanggol lalo na pag lasing ka. at kung paano mo kame ihabilin kay ate lita kug sakaling mawala ka. hindi ka lang talaga siguro showy sa feelings mo. alam mo ba na marami sa mga pamangkin mo ang tuwang tuwa sa yo lalo na pag lasing ka, kasi ang gulo gulo mo raw at talagang maloko ka. sa yo ko siguro namana yung sense of humor. ganon din kasi yung sinasabi ni ate lita sa yo eh. sabi rin ni mama, kapag nakainom kapag dating mo sa bahay kami kagad ni elda hinahanap mo.  malayong malayo kapag hindi ka nakainom. nasa loob ka lang ng bahay, nagbabasa ng people's tonight o tempo sa umaga habang  naninigarilyo. habang si inang lahi ay bongga ang pagka busy sa pag tapos sa paglalaba, pag luluto at pag lilinis ng bahay. ayaw mo ng maingay, kaya kami ni elda tahimik lang maglaro. hindi kame makalabas, dahil ayaw mo ng nangangapit bahay kame. naalala ko pa nung tinapon mo yung tsinelas ko sa bubong dahil ayaw kong umuwi. simula non, hindi na kame lumalabas ni elda ng bahay kapag hindi ka nakainom. lalabas lang kame pag wala ka sa bahay o kaya pag busy ka sa inuman session mo. sa gabi naman, manonood ka ng balita sa tv at hindi na pwedeng lumabas kapag gabi na. or else, sa labas na kame matutulog. ayaw mo rin ng madamot. naalala ko nung nagalit ka sa kin kasi ayaw kong bigyan si elda nung kinakaen ko. nagsumbong siya sa yo pero nag damo pa rin ako. dahil don, binili mo siya sa jollibee at sinigurado mo na hindi niya ko bibigyan kahit na anong mangyari. yun na yung pinaka matagal na hindi mo ko kinakausap o kinikibo. at talagang pinararamdam mo sa akin na parang si elda lang yng anak mo. andun yung si elda lang yung binibigyan mo ng pagakain tsaka pasalubong. kaya ako walang magawa kundi umiiyak lang at nagsusumbong kay mama. si mama, walang magawa. batas ka eh. siguro mga 6 years old yata ako non. hanggang sa hindi mo ko natiis (hehehe) at pinansin mo na rin ako tsaka pinangaralan ng bongga sa ginawa ko.alam ko hindi mo talaga ko matitiis dahil ako ang peyborit daughter mo diba.:)

 happy father's day pa! hindi ko maalala kung nababati kita nung kasama ka pa namin tuwing father's day. sa tuwing makakakita ako ng adverisement sa tv na mga father and daughter thingy dahil malapit na nga ang father's day, hindi ko maiwasan maging emotional. isa yan sa mga weakness ko. naluluha talaga ako ng bongga. kahit sa mga pinapanood ko na pelikula at mga teleserye hindi ko talaga naiiwasan ang malungkot at ma miss ka. nung nasa 4th year hayskul ako tinanong ako nung klasmeyt ko:

klasmeyt: chrissanell, lagi kang masaya. tawa ka ng tawa (lukaret much?! heheh). ano ba yung bagay na nakaka pag palungkot sa yo?

ako: nag inarte muna at nag isip kunware. nawala yung bonggang ngiti ko. sabay sagot ng "kapag may nakikita akong mag ama na masayang magkasama".

 hindi ko na maalala yung sumunod na nangyare. kumuha yata si klasmeyt ng blade sa sobrang ka emohan ko.:)

 lumaki man ako na hindi ka kasama pa,napalaki pa rin  naman kami ni mama ng maayos. naging tatay at nanay na siya simula nung nawala ka. hind ka nagkamali nung nakilala mo si inang lahi. salamat sa lahat. sayang nga lang hindi mo nasubaybayan yung paglaki namen. hindi mo na rn nakita yung apo mo kay elda at yung magiging baby ko mga 3 years from now.:)

 happy father's day papa! inum tayo, sagot ko...:)

 i love you papa.

                                                                                                                                                                                   your favorite daughter,

                                                                                                                                                                                                      kuting :)

 mag da dalawang taon na ako sa putahan. naalala ko pa nung unang pasok ko sa team. pagkatapos kasi ng product training namen, ilan lang kami sa mga wave mates ko na nahiwalay. hiyang hiya pa ako noon sa mga team mates ko, dahil ako yug pinakabago sa team nila. dahil nga sa hindi talaga ako friendly na tao, naghihintay na lang ako kung kelan ako kakausapin ng mga team mates ko. dahil hindi ko talaga ugali na ako yung gumawa ng first move (parang lalake lang..:) ). kung hindi ako nagkakamali mga limang buwan ang lumipas bago ako mejo naging kumportable sa kanila.at lumipas ang ilang buwan bago ako sumama sa mga inuman sessions.

 masasabi kong ito pa lang yung pangalawang team na talagang nag enjoy ako sa mga kasama ko. yung una, dun sa una kong putahan. pero sa totoo lang mas naging masaya talaga ako sa team beki. bakit team beki? marami kasi sa team namen mga beki (bakla) kaya ang saya talaga ng team namen. kahit noong high school at college pa ako marami na talaga akong nakakasamang mga beki. mas madali akong nagiging komportable sa mga beki. dahil na rin siguro sa beki ako kaya ganon.:) 

 hindi madaling maging call center whore. naging dahilan ang team beki para pumasok ako lalo na pag sobrang tamad na tamad ako. parang sila ang naging motivation ko sa pagpasok. ganoon ako ka attach sa team namen. akala ko sila makakasama ko forever. pero hindi pala.:( sa sobrang kampante ko, nakalimutan ko na wala pala talagang forever.:( lahat may katapusan.

 natapos na nga yung maliligayang araw ng team beki. pero hindi yung samahan namen ng mga dati kong team mates. siyempre, tuloy pa rin ang chikahan sa facebook at ilang palitan ng text. iilan na lang kaming natitira kasama yung mga bagong nadagdag sa team namen. yung iba namen nasa ibang putahan na. parang hi, hello, goodbye na lang minsan. na kaka miss yung chismisan pag avail, yung mga tawanan in between calls, yung team lunch, yung presensiya ng mga taong natutunan kong tanggapin at mahalin sa maikling panahon, mga kwentuhang walang katuturan pag naka aux. pati na rin okrayan na kung pikon ka eh, siguradog mapapa away ka ng bongga.  na mi miss ko na talaga yung samahang team beki.:(

 alam kong hindi nila ito mababasa. unless sabihin ko sa kanila  at pilitin ko silang puntahan itong website ko.:) minsan pumapasok ako sa chat room ng team namen para lang mag message at sabihin na miss ko na talaga ang team. kung pwede lang sanang ibalik lahat.:( 

 hindi na ako nasanay. wala naman talagang permanente eh.:(

 walong taon lang kitang nakasama. sa loob ng walong taon na iyon, kahit bata pa ako hindi ko man alam ang tunay na ibig sabihin ng pagmamahal, naramdaman ko sa iyo kung gaano mo ako kamahal. sa mga kuwento sa akin ni mama sa tuwing nagkaka usap kami palage niya sinasabi kung pano mo ako inalagaan sa paraang alam mo. hindi man ikaw yung tipikal na mabait na tatay na napapanood ko sa mga teleserye, alam ko na mahal na mahal mo ako.

 hinding hindi ko makalimutan yung pagpunta mo sa eskwelahan ko nung elementary pa ko para kunin yung report card ko. alam kong proud ka sa akin dahil kasama ako sa honor roll lagi kaya kahit lasing ka, ikaw pa rin kumuha ng report card ko. yung pagpupuslit mo ng tsinelas para ipa salubong sa akin tuwing pupunta ka sa tindahan nina lola sa aranque, at sa pagsama mo sa akin sa mga lakad mo. sa pakikipag inuman mo sa mga kumpare mo. sa pagbili natin ng coloring book at colors sa national book store na naiwan naman natin. sa pagtabi mo sa akin sa higaan kahit lagi kita naiihian.at sa pagbili mo ng mga laruang panlalake nung nasa tiyan pa lang ako ni mama dahil kala mo lalake magiging anak mo.

 nagtapos ako sa elementarya na si mama yung kasama ko. mas magiging masaya sana kung nakita mo yung pagkuha ko ng diploma. ganoon din noong high school ako.maliban na lang nung college ako, dahil late ako at hindi ako naka akyat sa stage para kunin yung diploma ko. noong 18th birthday ko, medyo emotional ako. sa tuwing umaatend ako sa party nung mga kaibigan at kaklase ko, inggit na inggit ako sa kanila. napigilan ko pa rin maluha nung 1st dance na nila kasama tatay nila. sa tuwing makakakita ako at makakapanood ng mga pelikula at kahit sa mga teleserye na may eksenang mag ama, minsan hindi ko napipigilan maluha, dahil naaalala kita.

 sa tuwing naaalala kita, binabalikan ko na lang mga kuwento sa akin ni mama, at tinitignan ko na lang mga litrato natin.alam kong hinding hindi na madagdagan yung mga iyon. lagi ko na lang binubuhay sa alaala ko yung mga panahon na kasama ka namin.

   salamat sa pag aalaga at pagmamahal papa! na mi miss na kita.:( hindi ko hihilingin na maksama kita, dahil parang nakakatakot na yata iyon..:) alam ko miss mo na uminom.. sa ngayon, itatagay na lang kita sa mga inuman sessions ko. at wag kang mag alala, hindi pa naman ako lasinggera. pinapangako ko na hindi darating yung panahon na susunduin ako ni mama dahil sa sobrang kalasingan ko.:)

happy birthday papa! mahal na mahal ko po kayo.

 hindi ko alam kung pano ko to uumpisahan. baka maging nobela to. pero gora lang, pagod na ko eh. baka sakaling maka tulong pag nalabas ko sa iyo dear bloggy.

 ilang buwan ko ng hindi pinapansin yung kapatid ko pati na rin asawa niya. dahil sa nasirang camera ko. oo, dahil lang sa camera nasira yung samahan namin. mababaw diba. alam ko, pero hindi ko lang talaga matanggap na wala na yung camera na matagal kong pinangarap tapos hindi na siya mapapalitan. hindi ko alam kung kelan ko siya mapaplitan. oo, ako rin magpapalit dun sa camera na ni hindi ko man lang nagamit ng matagal. ang dami ng mga happenings na sana mas naging memorable kung na kodakan ko sila. dumaan yung pasko at bagong taon na pinagtiyagaan namen yung camera sa selpown ng pinsan ko. at hindi ko nakikita yung effort na gusto talaga nilang mapalitan yung camera ko. hanggang ngayon talaga hindi ako maka move on sa camera ko. nalulungkot pa din ako pag naaalala ko yung pagkasira niya ng walang kalaban laban. eto pa, hindi talaga yung kapatid ko o yung asawa niya yung nakasira, kundi yung tita ng asawa ng kapatid ko. peste talaga! nalaman ko na ang sabi lang eh, hindi naman daw sinasadya. bullshit! hindi ko naman hiningi lang yon o napulot o kinuha sa tindahan. di bale sana kung 500 pesos lang yon baka binilan ko pa sila. hindi ako nagyayabang. hindi kasi ganon kadali mag ipon ng pera para pambili non tapos masisira na lang ng ganon ganon. ako na yung nasiraan, ako pa rin yung ma pepeste para mapalitan yung camera ko.masama pa rin talaga ang loob ko hanggang ngayon. hindi nakatulong ang pagpapalit ng taon sa pakikitungo ko sa kanila. wala akong pakelam kung hindi pa rin kami nag uusap. yung pamangkin ko lang yung pinapansin ko. na ngayon parang malayo na yung loob sa ken. kasi nga minsan ko na lang siya makita. at hindi na ko nagpupunta sa bahay nila simula nung nalaman ko na nasira yung camera ko.

 balak ko sanang makabili ngayon ng bagong camera. kaya lang nagdadalawang isip ako. sa dami ng binabayaran ko, parang hindi na kakayanin. naisip kong magpaka selfish at unahin naman ang sarili ko ngayon. naisip kong mag ipon para sa aking make over galore at kung ano ano pa. pero nagdadalawang isip ako. dahil pag inuna ko yung sarili ko,pano na yung pamangkin ko. pano na yung education showcase niya at kung anu ano pa. naisip ko rin na baka isipin ng nanay niya na gumaganti lang ako sa kanila kaya pati pamangkin ko dinadamay ko na. ang kumplikado pag inuna ko yung sarili ko. pero pano naman ako. wala na nga kong lablayp tapos ganito pa.

 kailangan ko rin alagaan yung sarili ko.  hindi ko na gusto yung nakikita ko sa salamin pag nakikita ko yung sarili ko. naguguluhan na ko. hindi ko na alam talaga gagawin ko.ayaw kong magpaka selfish. ayoko rin naman na magising na lang isang araw na ayoko ng makita yung sarili ko ever.

 mahal ko yung pamangkin ko. mahal ko rin yung sarili ko. siguro kailangan ko lang talaga magtipid ng sobra sobra. anong pecha na, ilang taon na lang wala na yung edad ko sa kalendaryo. pakiramdam ko wala pa ring pagbabago sa buhay ko. ilang taon na lang deadline ko na.

  hindi ko alam kung paano ko magsisimula. pero kailangan may gawin talaga ko. or else, ganito na lang lage drama ko. na miss ko na rin pamangkin ko tsaka kapatid ko. magiging ok din kami. hindi pa lang siguro ngayon.

Incompatible, it don't matter though
'cos someone's bound to hear my cry
Speak out if you do
You're not easy to find

Is it possible Mr. Loveable
Is already in my life?
Right in front of me
Or maybe you're in disguise

Who doesn't long for someone to hold
Who knows how to love you without being told
Somebody tell me why I'm on my own
If there's a soulmate for everyone

Here we are again, circles never end
How do I find the perfect fit
There's enough for everyone
But I'm still waiting in line

Who doesn't long for someone to hold
Who knows how to love you without being told
Somebody tell me why I'm on my own
If there's a soulmate for everyone

If there's a soulmate for everyone

Most relationships seem so transitory
They're all good but not the permanent one

Who doesn't long for someone to hold
Who knows how to love you without being told
Somebody tell me why I'm on my own
If there's a soulmate for everyone

Who doesn't long for someone to hold
Who knows how to love you without being told
Somebody tell me why I'm on my own
If there's a soulmate for everyone
If there's a soulmate for everyone

  alam na alam ni mareng natasha yung nararamdaman ko..hehe i so love this song. para sa mga single talaga. konting panahon na lang magsasawa na ko sa kakahintay kay soulmate. pero sa ngayon, super wait pa rin kahit wala namang hinihintay. kung meron man, hindi ko alam. pero sana magpakita na siya bago ako mapagod ng tuluyan.

 i'm sorry my dear bloggy kung ikaw ang napag hihingan ko ng lahat ng kaartehan ko. pakiramdam ko tuloy isa akong user na kaibigan na lalapitan ka lang pag may kailangan. ang dami kong naiisip. parang naipon na naman lahat kaya emo na naman ako. na mi miss ko siya kahit ayaw ko siyang maalala. kainis! parang feeling ko hindi pa ko naka move on. ayoko ng ganitong pakiramdam. alam kong wala naman akong babalikan, maliban sa mga sad at bilang na mga kilig moments. sabi ko ayaw ko ng mag post ng anything tumgkol sa kaniya. pero bakit ganito. para akong minumulto.lagi ko talaga siyang naiisip. sana nga dala lang ito ng pagiging loveless ko.

 lilinawin ko lang, oo loveless ako pero hindi ako bisexual, tibo, gay, o kahit anong maisip niyo na may gusto sa same sex. BABAE AKO, sa isip, salita, at sa gawa *panatng makabayan*. alam ng mga kaibigan ko ito pati na rin mga malalapit kong kamag anak. hindi porket wala akong dinadala sa bahay na lalake at wala akong pinapakilala na jowa ko ay magandang basehan na yon para sabihan ako na babae ang gusto ko. naiinis ako! nasasaktan din ako, dahil ilang beses nang sinabi niya ito sa akin. hindi niya harapang sinabi sa akin, kundi kay inang lahi niya pinadaaan. salamat kay inang lahi at alam niyang babaeng tunay ako at pinag tatanggol niya ako ng bongga.

 i have nothing against gay people. karamihan sa kasama ko sa trabaho at kaibigan ay bading o tomboy. at wala akong problema sa kasarian nila. kilala ko ang sarili ko at alam ko kung ano ang gusto ko. gusto ko ng lalake. yung tunay na lalake at hindi yung tipong bi now gay later. at hindi mo alam kung gano ko nalulungkot na hanggang ngayon ay wala akong boypren.

 masasabi ko lang na hindi mo ko talaga kilala. sabagay, ano ba aasahan ko birthday ko nga hindi mo alam eh. pasensiya ka na te, naiinis lang talaga ko pag iniisip mo na bi sexual ako. hindi porket puro mga girlfriends ko ang dinadala ko sa bahay eh, babae na ang gusto ko. hindi mo lang alam kung gano ako kalandi, pero hanggang ngayon virgin pa din ako *uhm, na share ko lang naman*. kung makakabili lang talaga ko ng lalake, matagal ko ng ginawa yon. hindi mo lang alam kung gano ko kagusto na magka boypren. hindi mo rin alam na gustong gusto ko ng magmahal at mahalin na hanggang ngayon pangarap pa rin siya para sa akin at sa mga single girlfriends ko. sana naman next time na makita mo ko with my girlfriends eh, hindi na umiral kakitiran ng isip mo.

 uulitin ko BABAE AKO! asal bakla man ako o lalake pa minsan, siguradong sigurado ako sa kasarian ko.. babae talaga ko, period no erase.

magsusulat sana ako, pero parang pagod na yung utak ko dahil kauuwi ko lang galing sa pagpuputa. marami pa naman next time diba...:)

for now, steady ka lang muna my dear blog... marami akong update sa iyo, pwamis.. *wink*

 isang magarang bahay sa loob ng isang townhouse. dalawang palapag na may magagarang mga kasangkapan sa loob. isang lugar na kahit kelan ay hindi nakaranas ng hagupit ng kahit anong bagyo. at lugar na hindi mo aakalain na magiging biktima mo.mahimbing ang tulog ko non dala ng lamig ng panahon. nagulat ako pag mulat ng mata ko nasa harap ko si pat. hindi maipinta yung mukha, basang basa yung damit, may dalang backpack dahil yun lang yung naisalba nila. "may inflatable pool ba kayo?" yun yung una niyang sinabi pag ka mulat ng mga mata ko. nung hapon pa lang naka receive na ko ng text message sa kanya. ayos pa yung signal non, kaya nakapag palitan pa kame ng text messages. akala ko ok pa sila non. kaya nagdasal na lang ako bago ako makatulog nung hapon ding yon. kaya nagulat ako nung nasa harapan ko na siya pag gising ko at ganon pa yung ichura niya. wala pa ko sa wisyo non, pero nung narinig ko yung sinabi niya, na windang ako. kasama niya yung mama niya na naghihintay sa baba ng bahay namen. ilang kanto lang yung layo ng bahay nila sa men. pwedeng mag tricycle kung tamad tamaran mode ka, at pwede din naman lakarin kung feel mong mag exercise.

 alam kong hindi na maganda yung nangyayari sa kanila. at talagang hindi ko mapaniwalaan yung kuwento niya sa akin. yung 2nd floor na lang daw nila yung nakikita sa bahay nila. ilang mga sasakyan na yung naka lubog sa baha kasama na yung taxi ng papa niya. ilang beses na kong nakapunta sa bahay nila. alam ko kung gaano kataas yung bahay nila. kaya alam ko na hindi biro yung lalim ng tubig na halos lumamon sa buong lugar nila. hindi ko alam kung nananaginip pa rin ba ako o bangungot na. bakit inflatable pool yung hanap niya? dun daw kasi sila sinakay nung mga tumulong sa kanila na makalabas sa bahay nila. hindi sila sa bintana nakalabas. pinilit nilang ipagkasya yung sarili nila sa butas na  nilalagyan ng ac. habang sinasabi niya yun sa akin, hindi ko talaga lubos maisip kung papano nila napagkasya yung sarili nila sa liit ng butas na yon alam mong mga bata lang talaga yung makaka lusot don. ilang gasgas sa braso ang inabot niya. nung mga sandaling yon, yung mga tao sa squatters area na malapit sa lugar nila yung tumulong sa kanila saka sa iba pang mga nakatira dun sa lugar nila. may nagsabi din na may dumaan daw dun na rubber boat para nga i rescue yung mga na trap sa lob ng bahay, pero hindi a rin daw bumalik.

 mabuti na lang yung pinsan ko may inflatable pool, yun nga lang butas kaya ginawan na lang namen ng paraan. yung mga kamag anak ko na nakaalam sa nangyari sa kanila tumulong na rin para maayos namen yung pool at gumawa ng improvise salbabida gamit ang lubid at mga galon. dali dali kameng pumunta sa lugar nila. yung street pa lang na malapit sa kanila ay wala ng kuryente. malapit din sila sa daaanan ng sasakyan, at naloka ko kung nakita ko yung dami ng tao na na stranded pati na rin mga sasakyan.hindi mo akakalain na nasa city kame nung panahong iyon, dahil karaniwan kong nakikita yung mga ganoong insidente sa mga probinsiya. dahil sa taas ng tubig, sa ibabaw kame ng bubong nakiraan. salamat sa mga taong tumulong sa amin para makatawid sa bubong. nung malapit na kame sa kanila, hindi o kinaya yung nakita ko. lubog talaga sa baha yung buong tonwhomes. yung bahay nila, 2nd floor na lang yung nakikita. wala ng mga sasakyan, dahil lahat lubog na sa baha. mabilis daw yung pag akyat ng tubig kaya inuna na nila kung ano yung unang makita. habang nag iisip kame kung pano namen mapupuntahan yung papa niya, may nakita akong paltform. nung tinuro ko yon kay pat, na windang ako nung cnabi niyang bubong na lang daw yun ng truck. para kameng nasa bundok dahil sigawan ang komunikasyon namen ng papa niya. tinulungan sila ng isang kapitbahay at dun muna nag stay sa kanila kasama ng iba pang mga tao na na na trap sa ibang bahay. nagawa pang magbiro ng papa niya ng sabihing magpa deliver daw ng kfc, dahil sa likas akong mapagbiro hiniritan ko naman siya at tinanong kung anong part ng chicken? sabay may isang mamang nagsabi nga mga alas 7 darating na yon, alas 7 ng umaga..dun na kame nagkatawanan. at kampante na kame na nasa ligtas na na lugar yung papa niya at yung kasama nila sa baha.  bago kame umalis, tinignan namen yung ibang lugar na malapit sa kanila. wala na lameng makita dahil halos dagat na yung mga nasa paligid ng townhomes. pinuntahan namin sila kaninang umaga. nagdala kame ng sopas tsaka tuyong basahan para makatulong sa paglilinis nila ng bahay.

 naging mukang luma yung dating magarang bahay nila. ganon din yung mga kapit bahay nila. ilang sasakyan ang mga naka balandra don, putikan at malamang daw na hindi na magagamit  halos hindi na nga daw makilala nung nakita nila. biniro ko pa nga siya dati na bibilhin ko yung katabi nilang bahay na binibenta, dahil maganda yung bahay, dalawang palapag din at tamang tama para sa amin nila mama. mabuti na lang din pala at hindi pa ko nananalo sa lotto. dahil kung nangyari yon, isa na rin kame sa nakaramdam ng hagupit ni ondoy. lilipat na lang daw sila ng bahay na malapit sa amin.sa lugar na magiging safe sila at siguradong hindi na babahain.

 isa lang ang bestfriend ko at pamilya niya ang na perwisyo ni ondoy. ilang daan pang pamilya sa iba't ibang lugar isama pa natin yung mga na stranded sa daan at yung mga hindi rin naka ligtas at namatay dahil a sakunang ito. sana'y hindi na ito maulit. sana huli na si ondoy. kung may susunod man sa kanya, sana hindi ganito kalaki yung pinsalang mangyari.

 5pm-2am na shift namen. after our shift, we headed to muchos.hndi talaga ako mahilig sa inuman at sumama sa mga lakad ng team before. kasi, hindi pa ko ganon ka komportable sa kanila. ganon din ako dati sa dati kong pinagpuputahan. hindi naman sa nagpapaka kj ako.dun kasi sa dati kong pinagpuputahan, hindi ko masyadong feel yung iba kong team mates kaya hindi ako nagsasasama pag may mga lakad sila.pero ngayon, pag alam kong may lakad super sama talaga ko at super laklak na talaga. sobrang komportable na kasi ko sa karamihan sa mga ka team mates ko. lalo na sa mga lage kong nakakasama sa inuman session namen. salamat sa inuman session. nakatulong kasi to para mas maging malapit ako sa mga ka team mates ko. at masaya ko sa samahan namen ng mga team mates ko.

 may mga bagong salta rin sa team namen. tamang tama at sumama sila. bonding na rin yun at parang pa welcome na rin sa kanila. may ilan sa mga team mates ko na hindi nakasama. pero hindi yun naging hadlang para hindi matuloy yung inuman galore namen..Ü

 kwentuhan, asaran, halakhakan, masarap na pulutan, ilang bucket ng beer, usok ng sigarilyo, picture picture, videoke, at mga taong nakakapalgayn ko na ng loob. mga sangkap na para sa akin ay nagpapasarap sa inuman session experience ko w/ my team mates. hindi ako mahilig uminom talaga, pero kung ito ang magiging dahilan para lalo akong mapalapit sa mga team mates ko, kahit saan pa nila ko yayain ay hinding hindi ako tatanggi. hindi ko papalagpasin yung mga sandali na makasama ko sa kanila at maiparamdam sa kanila na unti unti na silang nagiging parte ng buhay ko.

 i can't wait for our next inuman session...Ü

 as i'm writing this entry, masasabi ko naman na mejo ok na ko. ilang araw na pag mo mo moment lang ang katapat at ilang mga patak ng luha. at voila! balik na ulet si kuting sa dati niyang katinuan. ready na naman sa mga challenges na bibigay sa kanya ni Bro. kagaya nga ng sinasabi ko sa mga kaibigan ko, giving up should never be our option. kinailangan ko lang talaga siguro ng time para makapag isip at mag focus ulet sa trabaho ko.

  masasabi kong nakatulong din ang inuman session namen ng mga team mates ko last tuesday. kulang lang cguro talaga ko sa good time. kahit kasi naka leave ako andito lang ako sa bahay. i admit, boring talaga ang buhay ko. hindi lahat nakasama. pero keri pa rin. apat kaming natira sa inuman. at lumaklak talaga ako ng bongga. first round, absolut vodka na vanilla flavor na hinaluan ng the bar tapos may chaser na sprite. 2nd round, absolut vodka pa rin pero this time wala na siyang halo. hindi ako hard drinker, mejo malakas yung tama niya sa ken kaya naka ilang shot lang ako. at ang finale, ano pa ba..... siyempre pulang kabayo na. naka 2 mucho size kame. yung pangalawa halos hindi na rin namen naubos. dahil filingera akong malakas uminom, ang ending takbo sa cr para umihi kunware pero ang totoo sumuka ako ng bongga at halos umiikot ang paningin ko. bago pa ko sumakay g bus pauwi bumili ako ng maraming kendi kasi alam kong baka any moment masuka ako. mabuti na lang at nakatulog lang ako, pero masakit pa rin ulo ko. kahit ganon yung nangyari, hindi ko pinagsisihan yung pagsama ko sa mga ka team mates ko. bukod sa libre na (poverty stage na kasi ko non eh, gusto ko lang talagang uminom nung araw na yon), nag enjoy talaga ako. nakapag videoke ako at siyempre nagpalitan ng mga chikahan ng mga team mates ko.Ü

 mamaya may pasok na naman ako. dahil sa nag titino tinuan na ko, i promise na hindi na ko ma le late. kung hindi, hello suspension...Ü i'm back in the game..Ü

 PS:

share ko lang lss ko.. enjoy listening...Ü

Puff Daddy - Forever - My Best Friend Feat. Mario Winans
[audio:http://hatemeorloveme.i.ph/music/calliope.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=137]